Karantinanın Kırkını Uçurduk

Evet, karantinanın da kırkı çıktı, 40 gündür evdeyiz. Ben arada sadece market ve eczaneye gitmek için sokağa çıktım, Ece ile Efe hiç çıkmadı. Efe’nin alıştığı “parkta öğleden sonra uykuları” maalesef bir aydan fazladır yok, parkımız kapalı, pusetimiz balkonda. Oğlumuzu temiz hava alması için arada balkona çıkartıyoruz, pusetle değil tabii ki:) Şimdilik güneşi hiç sevmiyor, yüzüne güneş geldiği zaman ağlıyor. İnşallah yaza kadar alışır…

Evin içinde zaman kavramı artık anlamını yitirdi. Telefon ya da bilgisayarda takvime bakmazsam tarihi ve günü karıştırıyorum. Ancak Efe sayesinde saatleri karıştırmıyoruz, yavaş yavaş her şey programa oturmaya başladı. Beslenme saatleri, banyo saati ve uyku saatleri çok önemli bir şey olmadıkça aksamıyor. Biberonla birlikte ben de artık beslenmede aktif rol alıyorum. Banyoyu zaten Ece ile birlikte yaptırıyorduk, ancak uyku hala sadece annenin sorumluluğunda. Nedense ben, ilk iki ay göğsümdeki uyutmalar hariç, Efe’yi uyutma konusunda bir adım bile ileriye gidemedim. Ya uykusunu açıp güldürmeye başlıyorum, ki bu nispeten iyi olan sonuç, ya da ağlatıp huysuzlanmasına sebep oluyorum.

Oğlumu hiç sıkılmadan, yorulmadan bütün gün kucağımda tutabilirim ama uyku zamanı geldiğinde elimde bir bomba tutuyormuş gibi kabızlaşıyorum. Bu aylarda bütün babalarda böyle bir his oluyor mudur bilmem ancak ben bebek uyutmaktan korkuyorum galiba. Uyutmaktan değil de uyutamamaktan.

Efe zaten gündüz uykusunu pek sevmediği için bir de ben yanlış bir şey yapıp çocuğun uykusunu iyice kaçırmayayım diye düşünüp geriliyorum. Büyük bir ihtimalle o da benim bu gerginliğimi hissedip geriliyor ve uyumuyor. Normalde benim kucağımda sakinleştiğini biliyorum. Mesela karnı ağrıdığında, herhangi bir şeyden korktuğunda ya da aşı falan olduğu zaman ben kucağıma alınca ağlaması durur, sakinleşir. İş uykuya gelince kucağıma almak veya yatağında pışpışlamak henüz becerebildiğim şeyler değil.

Uyku konusu benim için çok hassas bir konu. Efe’nin sağlığı ve büyümesi açısından düzenli ve yeterli uyku uyuması ne kadar önemliyse bizim kendimize ayırabileceğimiz zaman açısından da onun uykusu o kadar önemli. Çünkü kendimiz ile ilgili ne yapacaksak ancak Efe uyuduğu zaman yapabiliyoruz. Efe sayesinde, karantinada birçok insanın şikayet ettiği gibi evde sıkılmaya hiç zamanımız olmadı Allaha şükür. Ayrıca oğlumuzla birlikte daha fazla vakit geçirebilmek açısından da bizim için bulunmaz bir fırsat oldu ama yine de kendi başımıza yapmak istediğimiz şeyler var tabii ki. Mesela benim evden çalışmanın yanında, karantinada üzerimize inen negatif enerjilerden kurtulmak için biraz egzersiz yapmaya, kitap okumaya ya da arada biraz müzikle uğraşmaya ihtiyacım oluyor. Efe’nin uykusu işte bunlara zaman ayırabilmek için de çok önemli.

Bütün bunları uykunun önemini ve bende neden gerginlik yarattığını tarif edebilmek için anlattım. Yoksa karantinada oğlumuzla birlikte olmak, bütün günümüzü birlikte geçirmek bizim için bulunmaz bir nimet. Çalışan birçok anne baba bebekleriyle vakit geçirebilmek için nelerden vaz geçmeye razıdır tahmin edemiyorum. Biz sürekli birlikte olduğumuz için oğlumuzun gelişimini çok yakından takip edebiliyoruz.

Ellerinden sonra ayaklarını keşfetmesi ve onları sürekli olarak ağzına sokmaya çalışması görülmeye değer. Artık bakışlarıyla herkesi tek tek takip ediyor ve yanına gittiğimiz zaman kucağımıza gelmek üzere hamle yapıyor. Kendisine uzatılan objelere elini uzatıyor ve ağlama dışında da bizimle sesli olarak iletişim kurmaya çalışıyor. Her gün yeni bir davranışla karşılaşıyor ve bunların oluşumuna şahitlik ediyoruz. Normal şartlar altında şehirde yaşayıp çalışan anne babaların bebekleriyle bu kadar uzun ve kaliteli zaman geçirebilmesi çok mümkün değil.

Bütün dünyayı sarsan bir salgın konusunda bardağın dolu tarafından bakabilmek çok kolay olmasa gerek ancak biz oğlumuz sayesinde bu bakış açısını kolaylıkla yakaladık. Bütün dünya ile birikte bu dönemden yenilenmiş, tekâmül etmiş ve daha da güçlenmiş olarak çıkacağımıza inancım tam.